O podwarszawskim lesie, który niemal w całości zniknął pod koniec XVIII stulecia, a następnie powrócił na swoje miejsce po drugiej wojnie światowej, zakrywając przy okazji pozostałości wielkiej inwestycji technicznej z czasów II Rzeczpospolitej
Puszcza Bydgoska to zwarty kompleks leśny o powierzchni około 45 tysięcy hektarów, położony w Kotlinie Toruńskiej, na południe od Bydgoszczy i Torunia. W zamierzchłych czasach stanowił on fragment rozległej puszczy, która ciągnęła się nieprzerwanie od Słońska nad Wisłą aż do Lubusza nad Odrą i w której skład wchodziła także obecna Puszcza Notecka (Biskup 59). Obecną granicę Puszczy Bydgoskiej na północy i wschodzie wyznacza Wisła, na południu – rolnicza Równina Inowrocławska, na zachodzie zaś – Noteć i Kanał Górnonotecki.
W tej części przewodnika wyruszamy na puszczańskie bezdroża. Trasa wędrówki będzie prowadziła wzdłuż Traczówki – najdłuższej puszczańskiej rzeki, która swoją nazwę zawdzięcza tartakowi istniejącemu niegdyś w leśnej osadzie Poszyna. Dawniej Traczówka była dzikim potokiem, który rozlewał się szeroko po puszczańskich uroczyskach, tworząc śródleśne jeziorka i zdradliwe bagna. Dziś jej bieg jest niemal w całości uregulowany, za to brzegi są często zarośnięte, a nurt w wielu miejscach przegradzają powalone drzewa. Wędrówka nikłą ścieżką lub całkowitym bezdrożem wzdłuż Traczówki daje pewne wyobrażenie o dawnej Puszczy oraz pozwala na dotarcie do kilku ciekawych miejsc związanych z jej przeszłością.