Lasy wokół Niegowy i Żarek, część druga

Wśród miejsc opisanych w drugiej części przewodnika po lasach między Niegową i Żarkami wyróżnia się stara kapliczka domkowa przy drodze z Mirowa do Niegowy. Z tą niepozorną budowlą i jej najbliższym otoczeniem związanych jest wiele niezwykłych historii o ukrytych skarbach, strachach i dziwnych postaciach, które mają się tutaj ukazywać. Zajrzymy także do leśnych osad Gorzelnia i Czarny Kamień oraz w okolice pustelni w Czatachowej.

Czytaj dalej

Lasy wokół Niegowy i Żarek, część pierwsza

Na Mapie Kwatermistrzostwa z połowy XIX wieku lasów pomiędzy Niegową i Żarkami jest jak na lekarstwo. Trochę więcej widać ich tylko na Wielkiej Górze między Mirowem i Niegową. Poza tym – pustka. Łutowiec, dziś ze wszystkich stron otoczony przez las, wygląda na tej mapie jak samotna, porzucona ludzka enklawa na środku pustyni. Las w okolicach Czarnego Kamienia pojawia się dopiero na rosyjskiej mapie z roku 1912, aby potem nieco urosnąć na polskich mapach międzywojennych. Lasy między Przewodziszowicami i Czatachową i na Bukowcu – to już czasy powojenne.

Czytaj dalej

Zielony Las koło Żar

Zielony Las, zwany też Żarskim Lasem, leży na południe od Żar w województwie lubuskim, na terenie polodowcowych Wzniesień Żarskich. Rzeźbę terenu urozmaicają tu kręte, głębokie jary i wąwozy oraz wyniosłe wzgórza, wśród których znajduje się Żarska Góra (226,8 m) – najwyższe wzniesienie województwa, a przed wojną – najwyższy punkt Brandenburgii (Gipfel der Mark Brandenburg). Stare, dwustuletnie buczyny Zielonego Lasu, które przetrwały fragmentami pomimo prowadzonej na tym terenie intensywnej gospodarki, tworzą dziś cenną enklawę przyrodniczą i krajobrazową, wyróżniającą się na tle królujących w okolicy lasów sosnowych. Dla zachowania tych walorów, większa część Zielonego Lasu podlega ochronie jako obszar Natura 2000 i obszar chronionego krajobrazu.

Czytaj dalej

Lasy w okolicach Żagania, część trzecia

Ostatnią część przewodnika po lasach żagańskich poświęcamy zabytkom i pamiątkom przeszłości związanym z gospodarczą historią tej części Borów Dolnośląskich. Historia ta jest bogata i interesująca, zaczyna się jednak stosunkowo późno, aż do schyłku średniowiecza lasy żagańskie miały bowiem charakter pierwotnej, niezamieszkanej puszczy, do której zapuszczali się jedynie ludzie żyjący z lasu: bartnicy, myśliwi, węglarze i rybacy.

Czytaj dalej

Lasy w okolicach Żagania, część druga

W drugiej części wędrówki po lasach dawnej Puszczy Żagańskiej odwiedzimy nieistniejące osady i opuszczone cmentarze. Nasz szlak będzie znakowany kolorem niebieskim – taką barwę mają bowiem odłamki szlaki, czyli żużlu powstającego jako odpad przy wytopie szkła. Szlakę wykorzystywano niegdyś w tych stronach w budownictwie, uzupełniając nią mury budynków wznoszonych z kamienia i cegły. Dziś w wielu miejscach fragmenty szlaki wciąż pobłyskują w ocalałych fragmentach ścian i na zarośniętych gruzowiskach. Nie ma ich tylko na zapomnianych cmentarzach ewangelickich, do których prowadzą kręte, mocno zarośnięte i rzadko używane ścieżki.

Czytaj dalej